Na weer een hele dag reizen per trotro (Cape Coast à Accra ringweg à Accra centrum àHohoe) kom ik aan in Hohoe. Het regent en het guesthouse nog best ver lopen. Maar we hebben het allemaal weer overleefd en na een douche en droge kleren ga ik naar een internetcafé. (Wat jullie hebben mogen merken, want toen heb ik mn vorige blog geposted). In het internetcafé ontmoet ik David. Een aardige jongen met een iritant overdreven Amerikaans accent, maar omdat hij zo aardig is kijk ik daar doorheen. Ik spreek met hem af om morgen avond samen de finale te kijken in een kroeg waar waarschijnlijk heel Hohoe zal zitten. Gelukkig is Hohoe niet zo groot. Daarna ben ik wat gaan eten en gaan slapen.
Waterval en vog… vleermuizen!
De volgende ochtend wil ik eerst vroeg opstaan om naar de waterval in de buurt te gaan. Als de wekker gaat voel ik me nog moe, al dat reizen breekt me waarschijnlijk een beetje op of het vroege opstaan om of te reizen of beesten en natuur te zien. Dan bedenk ik me dat het zondag is, wat de stilte op straat verklaard en ik draai me maar weer om. Ghana zal voorlopig nog niet op gang komen. Rond een uur of negen stroomt iedereen naar de kerk om die op zn vroegst om 12 uur smiddags weer te verlaten. Als ik wat uitgerust ben loop ik naar de plaats waar ik een trotro zou moeten vinden. De trotro is er nog niet (wat verrassend) maar wel is er een shared taxi met nog een plaatsje vrij. Bij de waterval aangekomen of eigenlijk het dorp er voor, is er nog niemand bij de receptie. Maar gelukkig is er een restaurant/ guesthouse in de buurt waar ik wel even kan zitten en ontbijten. Iets wat ik nog niet had gedaan, want ik had bedacht een gebakken eitje bij een tentje langs de weg te krijgen die normaal altijd bij trotro stations staan. Maar ze zaten waarschijnlijk allemaal in de kerk. Na een iets duurder dan gepland maar erg lekker ontbijtje ga ik maar weer eens bij de receptie van de waterval kijken. Nu zijn er wel mensen. Ik betaal mn entree en er wordt aan me gevraagd of ik een gids wil. Ik zeg dat als ze me de richting wijzen waar ik heen moet ik er vast vanzelf wel kom. Zonder gids ga ik het bos in (volgens aangewezen richting) en slenter ik daar op eigen houtje wat rond. Ik vind het heerlijk om zo lekker alleen te zijn. Vier maanden lang heb ik zo veel aandacht en vragen en indrukken gekregen dat ik nu een beetje mensen moe ben. Alleen zijn brengt me helemaal tot rust. Lekker foto’s maken van natuur en beest, maar vooral genieten van de natuur, zijn geuren en geluiden. Na een flinke wandeling kom ik aan bij de waterval. Deze is erg hoog en mooi. Er vliegt en piept van alles op de rotsen. Ik probeer te zien wat voor vogels het zijn. Maar dan zie ik dat de beesten op de rotsen op de kop hangen en de gene die vliegen vliesachtige doorschijnende vleugels hebben…vleermuizen! De rotsen zijn bezaaid met stipjes die, als je beter kijkt op de kop hangende vleermuizen zijn. Na genoten te hebben van de waterval en de vleermuizen loop ik terug naar het dorp. Dit ik in gezelschap van een jongen die na even praten uit Bolgatanga blijkt te komen. Als twee oude vrienden begroeten wij elkaar vervolgens uitgebreid in het frafra. Ja, we hebben gelijk een band, maar heeft niet iedereen dat wanneer hij ver van huis iemand tegen komt uit zijn eigen stad…Ja, Bolgatanga is toch echt mijn stad geworden.
Aangekomen in het dorp wil ik eigenlijk naar de hoogste berg van Ghana, maar dit blijkt onmogelijk te zijn tenzij ik een taxi chauffeur 20 cedi betaal. Hier heb ik niet veel zin in en ik ga terug naar het guesthouse. Hier relax ik wat en eet ik wat en dan is het al weer tijd om voetbal te gaan kijken. De ellende die volgde hoef ik volgens mij niet nader te beschrijven. Wat wel leuk is om te melden was dat menig Ghanees in het oranje was en na de wedstrijd het feest uit bleef. Ze houden van Nederland.
Met David heb ik nog een hele tijd staan kletsen en natuurlijk even een fototje geknipt en een e-mailadres uitgewisseld. Daarna moest ik mar echt gaan slapen.
Apen(streken)
De volgende ochtend kan ik weer rustig aan doen. Ik heb besloten naar de apen in de buurt te gaan en daar te blijven slapen, dus ik hoef me niet te haasten. Tegen tweeën ben ik dan ook op plaats van bestemming. Als ik mn tassen op mn kamer heb gedeponeerd ga ik op eigen houtje door het bos slenteren. Hier kom ik een prachtige krekel tegen en hele mooie vlinders. Dan loop ik terug naar het guesthouse. Ik ben met Tim aan het bellen, maar het heeft niet echt veel zin want het berijk is heel slecht. Dan wordt de verbinding zelfs verbroken. Ach ja, k kon toch niets horen. Ik moet denken aan een telefoon reclame waar iemand in de boom klimt om bereik te krijgen. Ik loop naar wat bomen en ik kijk er naar, niet dat ik serieus in een boom wou gaan klimmen… Dan zie ik iets bewegen en in een andere boom weer. Ik luister, het piept. Het beweegt weer, en dan een voorbijvliegende flits met staart wat in de boom boven mij tijrecht komt. Na een sneeuwval van blaadjes kijk ik om hoog, twee goudbruine oogjes kijken terug, hetzelfde schelle piepgeluidje, het is een aap. Een hele mooie en al snel volgt de hele familie. Ze vliegen van de ene top naar de andere, eten blaadjes en insecten en schoppen elkaar van de beste tak af. Ik vermaak me kostelijk en kijk hoe de apen elkaar kunnen treiteren als kleine kinderen. Op een gegeven moment durven ze naar de grond te komen en wanneer ik op mn hurken ga zitten durven ze heel dicht bij te komen. Het is fantastisch om zo tussen de apen te zitten.
Na het spelen en eten trekken de apen weer richting bos en ik richting dorp, want deze aap moet ook wat honger gaan stillen.
De volgende ochtend ga ik met een gids op apentour. Dit keer zijn er bananen bij, dus nu zullen ze wel heel dichtbij komen. En ja hoor, de apen eten uit je hand. Een meisje (denk mijn leeftijd), die er ook bij is durft niet zo goed heel dicht bij te komen. Met uitgestrekte arm staat ze iets te ver van de boom af. De apen weten dit goed op te lossen door gewoon op haar arm te springen en zo de banaan op te eten. Echt heel leuk om te zien gebeuren bij een toch al bangig meisje. Na al deze apenstreken besluit ik om naar Shai hills te gaan. Dit zat niet echt in mijn reisplanning, maar het reizen is zo van een leien dakje gegaan dat ik nog dagen over heb. En om nu drie dagen in Accra te besteden zie ik ook niet zo zitten. Dus ga ik naar een heuvel landschap/ reservaat in de buurt van Accra.
Shai hills
Het reizen gaat weer eens ontzettend soepel en binnen no time ben ik bij Shai Hills. Ik besluit hier te slapen zodat ik echt pas morgen naar Accra hoef te gaan. Helaas voor mn portemonnee is er alleen een duur resort, leuk voor mij is dat ik er even optimaal van kan genieten. Om het resort heen is een leuke tuin gepland met vogeltjes en vlinders. Bij de receptie van het park spreek ik af dat ik morgen kom voer een vroege ochtend wandeling. Daarna ga ik verder met relaxen, vogels en vlinders kijken in het resort. NA een lekker bord jollof rijst ga ik naar mn uber luxe kamer waar ik tv kijk. Heerlijk even wat westerse tv zoals Oprah en Bones afgewisseld met foute Ghanese, Nigeriaanse en Mexicaanse soaps en series.
Na een goede nachtrust ga ik naar het park. Hier krijg ik een gids. Al snel hebben we een praatje (het voordeel van alleen reizen) en heeft de gids besloten mij zo veel mogelijk te laten zien. Ook al heb ik betaald voor maar twee uur. Hij neemt me eerst mee naar de olijfkleurige bavianen die ik (hoe kan het ook anders) voer met brood. Al kijk ik nu wel meer uit dan bij de kleine apen van gister en vorige week, want deze beesten zijn een stuk groter en hebben een gebit om bang van te worden. Gelukkig zijn de bavianen banger voor mij dan ik voor hen en is het voornamelijk brood gooien. Maar een vrouwtje is stoer genoeg om het echt uit mn hand te pakken.
Na de bavianen gaan we antilopen bekijken. Deze zijn nog schuwer dan de bavianen en we moeten ze dus redelijk op afstand bewonderen. Maar alsnog is het echt bewonderen, zeker toen twee mannetjes even moesten bepalen wie de sterkste was… mannen.
Dan maak ik met de gids een stevige klim op een rotspartij om even bij een vleermuizengrot te kijken. Het ruikt hier naar een twintigtal kattenbakken die in tijden niet verschoond zijn, maar het is toch erg stoer. De gids verteld mij dat voor dat de vleermuizen hier wonde in deze grot de Shai mensen woonde. Naar de grote gevlucht eerst van wegen de slavernij en later door burgeroorlogen. Nu Ghana een vredig land is hebben ze de grot niet eer nodig en maken de vleermuizen er dankbaar gebruik van.
Dan zit de tour erop. Twee en een half uur heb ik rond gelopen met mijn gids. Onder het wandelen hebben we veel beesten gezien. Naast de vleermuizen, antilopen en bavianen heb ik ook nog vogels en een schildpad gezien.
Accra
Dan ga ik naar Accra. Ik loop langs de weg met al mn tassen in de hoop dat er snel een trotro langs zal komen met nog een plekje vrij. Veel trotro’s maar geen plekje. Dan stopt er een vrachtwagen. De chauffeur is zo aardig me een lift te geven tot Tema. Hier neem ik een trotro naar Accra. Half Accra door gelopen, zonder nog contanten op zak, kom ik aan bij waar mijn guesthouse zou moeten staan. Wel hij staat er inderdaad nog, maar hij is al twee jaar leeg.
Balen!
Een taxichauffeur bied aan om me voor 10 cedi eerst naar een bank te brengen en dan naar een guesthouse. Deze heb ik van te voren gebeld om te zien of er wel plaats was. 10 cedi is natuurlijk veel te veel, maar ik ben kapot van al het lopen. Eerst shai hills en nu half Accra met een backpack op mn rug heeft me lichtelijk gesloopt. Ik neem het er van. In het guesthouse wordt ik ontzettend vriendelijk ontvangen en voor vijf cedi krijg ik een warme maaltijd met drinken en twee zakjes water voor de nacht.
De volgende dag sta ik rustig op. Ik ga shoppen! Ik besluit lekker te gaan lopen. Mn beentjes zijn weer uitgerust en daarbij heb ik geen zin om taxi te betalen. Lekker budget reizen 
Daarbij heb ik alle vertrouwen in mijn richtingsgevoel…
Eerst loop ik de verkeerde kant op. Ik ben naar e Noorden gelopen in plaats van het zuiden. Na een hele omzwerving kom ik aan op bestemming… de cultural market, waar ik mn laatste souveniers wil kopen. Misschien niet heel verstandig, want ze zetten je enorm af. Gelukkig heb ik ondertussen goed leren afdingen en ik krijg alles mee voor minder dan de helft van de vraag prijs. Ik blij en liet wat minder blije gezichtjes achter me.
Na de cultural market wil ik ook nog naar een gewone markt. Dat was geen goed idee. Dit meisje is niet gemaakt voor de grote stad. Zeker geen Afrikaanse stad. Er staan zoveel verkopers op de markt dat het een doolhof van kleine steegjes is geworden met de breedte van een mens. Wat voor mij zou betekenen dat we automatisch een één richtingsverkeer in moeten voeren. Maar helaas, van beide kanten komen gewoon mensen aan lopen en je bent continu bezig met mensen ontwijken zonder hele kraampjes omver te werpen. Het overzich was totaal verdwenen. Na meters sieraden, waar ik geen interesse in had, gaf ik het op. Hier ga ik nooit vinden wat ik zoek. Dus inplaats van zoeken naar laatste hebbe dingetjes was ik nu op zoek naar een lichtpuntje wat zou betekenen einde markt (alles staat zo dicht op elkaar dat het echt een soort donkere tunnels zijn geworden). Dan zie ik het licht. Ik ga er heen en ontsnap uit deze heksen ketel om te belanden in de gewone chaos van de stad. Geen flauw idee waar ik de markt in ben gegaan en waar ik er weer uit ben gekomen. Binnen de markt zelf was ik in no time kwijt welke kant ik op liep en hoe vaak ik links of rechts ben gegaan.
Ik vraag maar aan een voorbijganger welke kant catel roud is (waar mn guesthouse aan staat) en ga als een haas terug naar het guesthouse. Mn beentjes zijn weer gebroken, maar toch nog maar even naar een internet cafe voor mn final blog.
Inderdaad de laatste blog, want morgen ga ik naar huis. Morgen zal ik Ghana achter me laten. Het gevoel is dubbel. Maar nu ik weet dat ik echt niet kan blijven wil ik zo snel mogelijk in Nederland zijn. Soms wou ik dat ik kon teleporteren, maar helaas. Ik zal gewoon moeten wachten en met de tijd mee gaan tot het 17 juli 05:50 uur is, dan ben ik weer in Nederland (en het is maar beter heel warm anders wordt ik echt gelijk ziek).
Tot gauw.
Bas